วันนี้ลารร.มาอ่านหนังสือ...แต่ก็ดูไม่ค่อยได้อ่านเท่าไหร่ อนาถใจตัวเองจริงๆครับ
แต่ก็ช่วยไม่ได้ล่ะนะ ก็ทำัตัวเองทั้งนั้นล่ะนะ
 
 
อยู่ดีๆวันนี้ก็เริ่มขุดอะไรเก่าๆในบล็อกนี้ขึ้นมาอ่าน  เอนทรี่ย์ตั้งแต่สมัยพระเจ้าเหา 
สมัยเพื่อนๆหลายคนยังเล่นบล็อกกันอยู่(ตอนนี้บางคนก็ดังไปแล้ว บางคนก็เลิกไปแล้ว 55555) 
 
แต่อยากบอกว่า...
คิดถึงจริงๆนะ บางคนก็ไม่ได้สนิทอะไรมาก แต่ก็เจอกันในคอมเม้นต์บ่อยๆก็เลยทำให้รู้สึกดีๆไปด้วย 
แต่ว่าหลังๆก็เล่นน้อยลง และอัพบล็อกไม่เหมือนเดิม คนที่ชอบแนวเดิมก็เลยหายไปกันหมด 555
 
ไม่ได้เคืองหรอกนะ แต่แค่คิดถึงเฉยๆ  คิดถึงวันวานที่มีความสุข ถึงจะดราม่า มาม่าไปบ้าง(?)ก็เถอะ
 
 
เดี๋ยวนี้โตขึ้นเยอะเลย  แต่ก็โตแต่ตัวกับอุดมการณ์น่ะนะ(ที่จริงตัวก็ไม่ค่อยจะโตด้วยล่ะ 555555) 
สมองก็ยังน้อยนิด ฝีมือก็ยังไม่ได้ความอยู่เหมือนเดิมนั่นล่ะ
 
มานั่งคิดถึงเรื่องเมื่อ 3 ปีก่อน...ช่วงหัวเลี้ยวหัวต่ออีกช่วงของชีวิต 

เคยหมกมุ่น เคยซึมเศร้า เคยทุกข์ทรมานกับอะไรบางอย่าง 
ทั้งคนรอบข้าง คนใกล้ชิด สิ่งที่รัก สิ่งที่ดี ทุกอย่างดูสวนทางกันไปหมดเลย..
ช่วงนั้นจะตายให้ได้อยู่หลายครั้ง  เพราะก็ยังเป็นเด็ก ความอดทนก็ไม่ได้สูงเท่าไหร่
ถึงแม้จะพยายามให้ตายก็เถอะ แต่โดนกดดันมากๆก็ไม่ไหวเหมือนกัน
 
จำได้ว่าช่วงนั้นโกรธรุ่นน้องมากกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก(เยอะไป๊ 55)
 
น้องๆมันงี่เง่า  แต่พอมาคิดดูอีกที ตัวเราเองก็ไม่ต่างจากน้องหรอก งี่เง่ากันหมดนั่นล่ะ
(เอาเป็นว่าพี่ขอโทษด้วยละกันนะครับ  แต่พี่ก็ไม่ได้ความว่าน้องไม่ผิดหรอกนะ แต่พี่บางทีก็งี่เง่าเกินเหตุไปบ้าง)
 
 
 
 
 
 
 
 
กลับมาสู่ปัจจุบัน....
 
 
ตอนนี้เหมือนช่วง 3 ปีที่แล้วเลย "คำบัญชา" มันก็ยังคงอยู่...."ความเจ็บปวด" มันก็คงอยู่
แต่สิ่งที่เปลี่ยนไป คือ เราเลือกที่จะลืมมันไปซะ แล้วก็มองข้ามสิ่งแย่ๆแล้วดำเนินชีวิตต่อไป
ไม่ถึงขั้นเข้าไปแก้ไขความ.....ตรงนี้  เพราะว่าไม่มีปัญญาจะทำ มันไม่ใช่เรื่องง่าย
 
เรื่องที่ทำได้ก็คือการปล่อยวางเท่านั้น 
 
ช่วงนี้ผมก็ฟังธรรมะทุกวัน เพราะแม่เปิดให้ฟังในรถ
(มีให้เลือกสองอย่าง ฟัง ไม่ก็นอนไปซะ -*-... ฟังก็ได้....)
ซึ่งตรงจุดนี้เองทำให้อุดมการณ์ในชีวิตของผมเข้มข้นกว่าเดิมอีกครับ
ตอนนี้เป็นพวกรักความถูกต้องชนิดหัวรุนแรง  อาการหนักกว่าแต่ก่อนอยู่หลายขั้นเลย 5555
จนมาถึงตอนนี้ก็ยังคิดถึง"สิ่งที่รัก"ที่ได้ทิ้งไปเหมือนกัน 

บางทีก็คิดว่าแหม...ถ้าไม่ทำตาม"คำบัญชา"ก็ดีหรอก
แต่ก็ช่วยไม่ได้ สัญญาต้องเป็นสัญญา   พูดแล้วกลับคำก็ไม่ค่อยดี โดยเฉพาะกับคนที่เหนือกว่า(?)
 
แต่ถามว่าชอบไหม.....ผมชอบครับ
ถามว่าถ้ากลับได้จะกลับไปไหม.....ไม่ลังเลเลยครับ กลับแน่นอน
แต่ยังไงความจริงก็คือ "ไม่มีสิทธิ์แม้แต่จะคิดกลับไป"
 
ช่างมันเหอะนะ....ถ้าความสามารถตรงนี้จะต้องมาพบจุดจบแบบนี้ก็ปล่อยมันไปเถอะ.  ก็มันเป็นสิ่งที่คนส่วนใหญ่ในสังคม โดยเฉพาะผปค.ไม่ค่อยให้ความสำคัญนี่น้า...
ถ้าเกิดมาเจออย่างนี้ ก็ต้องทำใจยอมรับด้วยส่วนหนึ่งล่ะ
ทุกวันนี้เลิกทำอะไรไปเยอะเลย  แต่ก็ยังโดนต่อว่ามาเยอะอยู่ดี ซึ่งคำต่อว่าก็ฟังบ้าง ไม่ฟังบ้าง หลับบ้าง(ไม่ได้ตั้งใจหลับนะ  แต่มันง่วงจริงๆ >__< ;;;)
 
 
 
คนที่อ่านใจฉันได้ก็ไม่อยู่ละ....ต่อจากนี้คิดอะไรก็คงต้องพูดออกมาเองแล้วสินะ ไม่มีคนคอยเดาใจ
 
 
 
บางทีก็รู้สึกโกรธนะ ก็รู้ทั้งรู้ว่าเราชอบอะไรแท้ๆ  ยังมาบังคับเราอีก....แต่เราก็โง่ทำตามอีก
เอาเถอะมาถึงตอนนี้มันก็ทำอะไรไม่ได้แล้วล่ะครับ ยังไงผมก็ค่อนข้างพอใจทางนี้อยู่เหมือนกัน แม้ว่าจะหวาดกลัวอยู่ไม่น้อย เพราะไม่ใช่อะไรที่ถนัดและเราเองก็ไม่ได้ขยันพอ (5555)
 
 
เพื่ออนาคตที่สดใส  เพื่อสิ่งที่เขาเองหวังไว้(และผมเองก็แอบหวังเหมือนกัน...)
ผมจะพยายามใช้ชีวิตต่อไปให้ดีนะ....จะพยายาม จะพยายาม...
 
อ้อ!  มีคนเคยถามผมว่าทำไมถึงอยากเดินมาทางนี้
ผมก็ตอบไปว่า "ไม่รู้"  จริงๆก็ไม่ได้ไม่รู้หรอก แต่ไม่อยากบอกออกไป ว่า
เพราะคนๆเดียวที่ทำให้เรามั่นใจกับทางนี้ เพราะเรารู้ว่าเราอยากทำให้ได้เพื่อเขา ...ไม่ใช่เพื่อใคร หรืออะไร...
บางทีก็คิดว่า อ๊า...แย่จังนะเรา ที่เราทำแบบนี้น่ะมันเพราะอะไรกัน
เพราะคนอื่นอีกแล้วเหรอ  เอาชีวิตไปผูกติดกับคนอื่นแล้วจะอยู่ต่อไปได้ยังไง
แต่ว่านะ....ถ้าไม่มี"คนอื่น"คนนั้น   ผมก็คงไม่มีวันนี้
 
 
ขอบคุณทุกคนที่เป็นแรงบันดาลใจ ขอบคุณที่ส่งเสริมหรือคัดค้าน ไม่ว่าผมจะพอใจหรือไม่ก็ตาม
จะพยายามทำให้ได้ จะพยายาม....ช่วยเป็นกำลังใจให้ด้วยนะ"คุณคนนั้น"
หวังว่าจะได้พบทุกคนที่เป็นแรงบันดาลใจให้เรานะ
 
 
 
ขอบใจเพื่อนๆ+ญาติๆที่คอยให้กำลังใจ  เพื่อนในเน็ตบางคนก็ให้กำลังใจมา ขอบใจๆ
แม้ว่าหลายคนที่ไม่ได้คุยกัน(ตั้งแต่พวกเธอเข้ามหาวิทยาลัย -*-)  ก็เอาเป็นว่าขอบใจๆ

ขอบคุณทุกคนที่ทำให้เรามีความมั่นใจในตัวเองมากขึ้น 
ตอนนี้เราคิดว่าเราน่ะยังไงก็ตัอง"ทำได้"อยู่แล้วล่ะ!
ไม่เครียดละ... ถ้าจะเครียดก็คงเครียดเรื่องความโง่ของตัวเอง 5555555555
แต่เรื่องความมั่นใจมาเต็มร้อยละ ไม่ลังเลอีกต่อไปละ  จะไม่ยอมให้อะไรมากดให้เราจมลงไปอีกแล้ว!!!!!
 
 
 
 
 
ปล.  >>  ทุกวันนี้เวลาไปที่ๆคนเยอะๆ ยังคาดหวังว่าจะได้เจอ......เพ้อเจ้อจริงผม 5555
        >>  แต่ก็คิดอยู่เสมอว่า โตไปต้องได้เจอแน่ๆ(อันนี้หนักแล้ว 55555)
        >>  ไม่ค่อยได้วาดรูปเลย  ต้องแอบๆวาด ไม่งั้นโดนว่า ;w;
        >>  วันก่อนไปศิริราชก็หลงทางอีกแล้ว...ตึกมันก็อยู่แถวประตู 4 ล่ะ...แต่ผมเล่นเดินวนอ้อมไปตึก 100ปี เอ้อ.....อ้อมไกลไปไหมเนี่ย
        >>  ไม่รู้เหมือนกันว่าทำไมชอบส่งเราไปแอดแวนเจอร์ที่ต่างๆคนเดียว  คือเราไม่ใช่พวกชอบท้าทาย แบบไปแล้วไม่ดูแผนที่นะ แต่มันไม่มีแผนที่ให้ดูอ่ะ
        >> วันแม่ เตรียมรอดูวสันตดิลกฉันท์ของฉันท์ได้เลย วะฮะฮ่า ;-D (กวีเอกมาเอง 55555)
 
 
 
แอนด์....ซัมติงวันนี้ สำหรับวันที่ 21 กันยา.....  ถ้าไม่ติดอะไรก็จะพยายามปั่นให้ได้
(ทำไปทำไมไม่รู้...ไม่มีใครมาซาบซึ้งกับเราซะหน่อย orz ก็แค่คนบ้าล่ะนะเรา)
 
 
(ใหญ่ๆจิ้มที่รูปจ้ะ)
 
 
ไปละ...ไปอ่านสือต่อ ;w;///
 
 
 
 
 
 
ชีวิตก็เหมือนเดิม
อะไรๆก็เหมือนเดิม
คนที่เคยเป็นยังไงก็เป็นอย่างนั้น
กฎของการเป็นไปก็ยังไม่เคยเปลี่ยนแปลง

Comment

Comment:

Tweet

สู้ๆนะคะconfused smile

#4 By H@Ru-CHaN on 2011-08-11 17:01

โด๋ขยันอ่ะ sad smile 55555555

สู้ๆน่ะ เจอกันอยู่เกือบทุกวัน question

อิอิ งุงิ ครุคริ double wink
สู้ๆนะคะน้องbig smile

#2 By katak on 2011-08-04 08:54

โห ขยันอ่านเร็วจังอ่ะโด๋ อยากเข้าที่ไหนนะ
พี่จำได้ว่าตอนพี่อยู่ม.6 พี่ไปขยันเอาตอนอีก 1 เดือนจะสอบโอเน็ต
ก็หลังจากจบม.6ไปนั่นแหละ 555 (ดูไม่กลัวอนาคตดับวูบจริงๆ orz)

#1 By .+*[$nowdroP]*+. on 2011-08-04 00:27

Doru-Kun™ View my profile

Code Here.

Code Here.

Code Here.