จากวันนั้น..มาสู่วันนี้
posted on 03 Aug 2011 16:03 by crazy-doru in THINKINGวันนี้ลารร.มาอ่านหนังสือ...แต่ก็ดูไม่ค่อยได้อ่านเท่าไหร่ อนาถใจตัวเองจริงๆครับ
แต่ก็ช่วยไม่ได้ล่ะนะ ก็ทำัตัวเองทั้งนั้นล่ะนะ
อยู่ดีๆวันนี้ก็เริ่มขุดอะไรเก่าๆในบล็อกนี้ขึ้นมาอ่าน เอนทรี่ย์ตั้งแต่สมัยพระเจ้าเหา
สมัยเพื่อนๆหลายคนยังเล่นบล็อกกันอยู่(ตอนนี้บางคนก็ดังไปแล้ว บางคนก็เลิกไปแล้ว 55555)
แต่อยากบอกว่า...
คิดถึงจริงๆนะ บางคนก็ไม่ได้สนิทอะไรมาก แต่ก็เจอกันในคอมเม้นต์บ่อยๆก็เลยทำให้รู้สึกดีๆไปด้วย
แต่ว่าหลังๆก็เล่นน้อยลง และอัพบล็อกไม่เหมือนเดิม คนที่ชอบแนวเดิมก็เลยหายไปกันหมด 555
ไม่ได้เคืองหรอกนะ แต่แค่คิดถึงเฉยๆ คิดถึงวันวานที่มีความสุข ถึงจะดราม่า มาม่าไปบ้าง(?)ก็เถอะ
เดี๋ยวนี้โตขึ้นเยอะเลย แต่ก็โตแต่ตัวกับอุดมการณ์น่ะนะ(ที่จริงตัวก็ไม่ค่อยจะโตด้วยล่ะ 555555)
สมองก็ยังน้อยนิด ฝีมือก็ยังไม่ได้ความอยู่เหมือนเดิมนั่นล่ะ
มานั่งคิดถึงเรื่องเมื่อ 3 ปีก่อน...ช่วงหัวเลี้ยวหัวต่ออีกช่วงของชีวิต
เคยหมกมุ่น เคยซึมเศร้า เคยทุกข์ทรมานกับอะไรบางอย่าง
ทั้งคนรอบข้าง คนใกล้ชิด สิ่งที่รัก สิ่งที่ดี ทุกอย่างดูสวนทางกันไปหมดเลย..
ช่วงนั้นจะตายให้ได้อยู่หลายครั้ง เพราะก็ยังเป็นเด็ก ความอดทนก็ไม่ได้สูงเท่าไหร่
ถึงแม้จะพยายามให้ตายก็เถอะ แต่โดนกดดันมากๆก็ไม่ไหวเหมือนกัน
จำได้ว่าช่วงนั้นโกรธรุ่นน้องมากกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก(เยอะไป๊ 55)
น้องๆมันงี่เง่า แต่พอมาคิดดูอีกที ตัวเราเองก็ไม่ต่างจากน้องหรอก งี่เง่ากันหมดนั่นล่ะ
(เอาเป็นว่าพี่ขอโทษด้วยละกันนะครับ แต่พี่ก็ไม่ได้ความว่าน้องไม่ผิดหรอกนะ แต่พี่บางทีก็งี่เง่าเกินเหตุไปบ้าง)
กลับมาสู่ปัจจุบัน....
ตอนนี้เหมือนช่วง 3 ปีที่แล้วเลย "คำบัญชา" มันก็ยังคงอยู่...."ความเจ็บปวด" มันก็คงอยู่
แต่สิ่งที่เปลี่ยนไป คือ เราเลือกที่จะลืมมันไปซะ แล้วก็มองข้ามสิ่งแย่ๆแล้วดำเนินชีวิตต่อไป
ไม่ถึงขั้นเข้าไปแก้ไขความ.....ตรงนี้ เพราะว่าไม่มีปัญญาจะทำ มันไม่ใช่เรื่องง่าย
เรื่องที่ทำได้ก็คือการปล่อยวางเท่านั้น
ช่วงนี้ผมก็ฟังธรรมะทุกวัน เพราะแม่เปิดให้ฟังในรถ
(มีให้เลือกสองอย่าง ฟัง ไม่ก็นอนไปซะ -*-... ฟังก็ได้....)
(มีให้เลือกสองอย่าง ฟัง ไม่ก็นอนไปซะ -*-... ฟังก็ได้....)
ซึ่งตรงจุดนี้เองทำให้อุดมการณ์ในชีวิตของผมเข้มข้นกว่าเดิมอีกครับ
ตอนนี้เป็นพวกรักความถูกต้องชนิดหัวรุนแรง อาการหนักกว่าแต่ก่อนอยู่หลายขั้นเลย 5555
จนมาถึงตอนนี้ก็ยังคิดถึง"สิ่งที่รัก"ที่ได้ทิ้งไปเหมือนกัน
บางทีก็คิดว่าแหม...ถ้าไม่ทำตาม"คำบัญชา"ก็ดีหรอก
บางทีก็คิดว่าแหม...ถ้าไม่ทำตาม"คำบัญชา"ก็ดีหรอก
แต่ก็ช่วยไม่ได้ สัญญาต้องเป็นสัญญา พูดแล้วกลับคำก็ไม่ค่อยดี โดยเฉพาะกับคนที่เหนือกว่า(?)
แต่ถามว่าชอบไหม.....ผมชอบครับ
ถามว่าถ้ากลับได้จะกลับไปไหม.....ไม่ลังเลเลยครับ กลับแน่นอน
แต่ยังไงความจริงก็คือ "ไม่มีสิทธิ์แม้แต่จะคิดกลับไป"
ช่างมันเหอะนะ....ถ้าความสามารถตรงนี้จะต้องมาพบจุดจบแบบนี้ก็ปล่อยมันไปเถอะ. ก็มันเป็นสิ่งที่คนส่วนใหญ่ในสังคม โดยเฉพาะผปค.ไม่ค่อยให้ความสำคัญนี่น้า...
ถ้าเกิดมาเจออย่างนี้ ก็ต้องทำใจยอมรับด้วยส่วนหนึ่งล่ะ
ทุกวันนี้เลิกทำอะไรไปเยอะเลย แต่ก็ยังโดนต่อว่ามาเยอะอยู่ดี ซึ่งคำต่อว่าก็ฟังบ้าง ไม่ฟังบ้าง หลับบ้าง(ไม่ได้ตั้งใจหลับนะ แต่มันง่วงจริงๆ >__< ;;;)
คนที่อ่านใจฉันได้ก็ไม่อยู่ละ....ต่อจากนี้คิดอะไรก็คงต้องพูดออกมาเองแล้วสินะ ไม่มีคนคอยเดาใจ
บางทีก็รู้สึกโกรธนะ ก็รู้ทั้งรู้ว่าเราชอบอะไรแท้ๆ ยังมาบังคับเราอีก....แต่เราก็โง่ทำตามอีก
เอาเถอะมาถึงตอนนี้มันก็ทำอะไรไม่ได้แล้วล่ะครับ ยังไงผมก็ค่อนข้างพอใจทางนี้อยู่เหมือนกัน แม้ว่าจะหวาดกลัวอยู่ไม่น้อย เพราะไม่ใช่อะไรที่ถนัดและเราเองก็ไม่ได้ขยันพอ (5555)
เพื่ออนาคตที่สดใส เพื่อสิ่งที่เขาเองหวังไว้(และผมเองก็แอบหวังเหมือนกัน...)
ผมจะพยายามใช้ชีวิตต่อไปให้ดีนะ....จะพยายาม จะพยายาม...
อ้อ! มีคนเคยถามผมว่าทำไมถึงอยากเดินมาทางนี้
ผมก็ตอบไปว่า "ไม่รู้" จริงๆก็ไม่ได้ไม่รู้หรอก แต่ไม่อยากบอกออกไป ว่า
เพราะคนๆเดียวที่ทำให้เรามั่นใจกับทางนี้ เพราะเรารู้ว่าเราอยากทำให้ได้เพื่อเขา ...ไม่ใช่เพื่อใคร หรืออะไร...
บางทีก็คิดว่า อ๊า...แย่จังนะเรา ที่เราทำแบบนี้น่ะมันเพราะอะไรกัน
เพราะคนอื่นอีกแล้วเหรอ เอาชีวิตไปผูกติดกับคนอื่นแล้วจะอยู่ต่อไปได้ยังไง
แต่ว่านะ....ถ้าไม่มี"คนอื่น"คนนั้น ผมก็คงไม่มีวันนี้
ขอบคุณทุกคนที่เป็นแรงบันดาลใจ ขอบคุณที่ส่งเสริมหรือคัดค้าน ไม่ว่าผมจะพอใจหรือไม่ก็ตาม
จะพยายามทำให้ได้ จะพยายาม....ช่วยเป็นกำลังใจให้ด้วยนะ"คุณคนนั้น"
หวังว่าจะได้พบทุกคนที่เป็นแรงบันดาลใจให้เรานะ
ขอบใจเพื่อนๆ+ญาติๆที่คอยให้กำลังใจ เพื่อนในเน็ตบางคนก็ให้กำลังใจมา ขอบใจๆ
แม้ว่าหลายคนที่ไม่ได้คุยกัน(ตั้งแต่พวกเธอเข้ามหาวิทยาลัย -*-) ก็เอาเป็นว่าขอบใจๆ
ขอบคุณทุกคนที่ทำให้เรามีความมั่นใจในตัวเองมากขึ้น
ตอนนี้เราคิดว่าเราน่ะยังไงก็ตัอง"ทำได้"อยู่แล้วล่ะ!
ไม่เครียดละ... ถ้าจะเครียดก็คงเครียดเรื่องความโง่ของตัวเอง 5555555555
แต่เรื่องความมั่นใจมาเต็มร้อยละ ไม่ลังเลอีกต่อไปละ จะไม่ยอมให้อะไรมากดให้เราจมลงไปอีกแล้ว!!!!!
ปล. >> ทุกวันนี้เวลาไปที่ๆคนเยอะๆ ยังคาดหวังว่าจะได้เจอ......เพ้อเจ้อจริงผม 5555
>> แต่ก็คิดอยู่เสมอว่า โตไปต้องได้เจอแน่ๆ(อันนี้หนักแล้ว 55555)
>> ไม่ค่อยได้วาดรูปเลย ต้องแอบๆวาด ไม่งั้นโดนว่า ;w;
>> วันก่อนไปศิริราชก็หลงทางอีกแล้ว...ตึกมันก็อยู่แถวประตู 4 ล่ะ...แต่ผมเล่นเดินวนอ้อมไปตึก 100ปี เอ้อ.....อ้อมไกลไปไหมเนี่ย
>> ไม่รู้เหมือนกันว่าทำไมชอบส่งเราไปแอดแวนเจอร์ที่ต่างๆคนเดียว คือเราไม่ใช่พวกชอบท้าทาย แบบไปแล้วไม่ดูแผนที่นะ แต่มันไม่มีแผนที่ให้ดูอ่ะ
>> วันแม่ เตรียมรอดูวสันตดิลกฉันท์ของฉันท์ได้เลย วะฮะฮ่า ;-D (กวีเอกมาเอง 55555)
แอนด์....ซัมติงวันนี้ สำหรับวันที่ 21 กันยา..... ถ้าไม่ติดอะไรก็จะพยายามปั่นให้ได้
(ทำไปทำไมไม่รู้...ไม่มีใครมาซาบซึ้งกับเราซะหน่อย orz ก็แค่คนบ้าล่ะนะเรา)
(ใหญ่ๆจิ้มที่รูปจ้ะ)
ไปละ...ไปอ่านสือต่อ ;w;///
ชีวิตก็เหมือนเดิม
อะไรๆก็เหมือนเดิม
คนที่เคยเป็นยังไงก็เป็นอย่างนั้น
กฎของการเป็นไปก็ยังไม่เคยเปลี่ยนแปลง
